Bokblogger

Noko så sjeldant som ein feel-good krim frå hundemiljøet.

• Norsk tittel: Månelyst
• Forfatter: S.H. Berman
• Sjanger: Krim
• Antall sider: 314
• Utgivelsesår: 2022
• Utgiver: Dogged Publishing

S.H. Bergman kjem opprinnelig frå den gang det heitte Tsjekkoslovakia. Ho gav ut krimromanen «Månelyst» i 2023, og dette er den fyrste boka med Laura Petrù i hovedrollen.

Da bulldoggen Vito, en superstjerne i utstillingsringen, blir kidnappet, øyner endelig journalisten Laura Petru en etterlengtet mulighet til å få et scoop. Hun suges inn i en verden der firbente er alt som teller, der krigen mellom dyrevernere og raseavlere kjempes med penn og klør. Det skal vise seg at hundehold er kos for de fleste, hobby for mange og dødsens alvor for enkelte. På den andre siden skal NKF, Norges største hundeorganisasjon, lansere en revolusjonerende løsning på avlsproblemet under en prestisjekonferanse, men ikke alle er like glade i løsningene. Andor Akselsen, NKFs livstrøtte kommunikasjonssjef, må sørge for at konferansen går på skinner, samtidig som han må vurdere hvem som står på hans side og hvem som er fiende. Snart balanserer Laura på en knivsegg, da politiet finner ut at hun befant seg i nærheten av et åsted. Det handler ikke lenger om et scoop. Nå gjelder det å avsløre komplottet for å redde seg selv. Og hvor i all verden er Vito? Bli med inn i en fascinerende verden av hundegalskap ispedd en solid dose humor i en kosekrim, godt blandet med et friskt skråblikk på samfunnet og våre fordommer.

Denne boka er eit leseeksemplar frå forfatter. Eg er på ingen måte påverka av dette, og har skrevet min egen subjektive vurdering av «Månelyst».

I min bokblogg legg eg ut bøker som eg vil anbefale videre til deg som les den. Difor publiserer eg ikkje bokanmeldelser med karakter 3 eller dårligere. Unntaket er viss forfatter/forlag likevel ynskjer dette.

Dette er ein feel-good krim frå hundemiljøet, og er den fyrste boka med journalist Laura Petrù i hovedrollen.

Forfatter kaster oss rett inn i hundeutstilling, og dens kutymer om hundehold og hundeeigere. Bulldogen Vito er ei superstjerne i dette miljøet, og vinner det som er å vinne. Men ein dag vert den kidnappa, og då er ikkje journalist Laura sein om å forsøke å skaffe seg eit sårt tiltrengt nyhetsscoop. Men det som viser seg som ein «uskyldig» kidnapping av ein hund, skal utarte seg til ein kamp på liv og død.

Hovedpersonen er Laura Petrù. Ho er halvt tsjekkisk og flytta til Noreg i tenåra. For tida har ho ein praksisplass gjennom NAV i ei stor avis, og jobber hardt for å skaffe avisa eit stort scoop, slik at ho har råd til å betale rekninger og ha moglegheiter for fast jobb. Dermed går ho utenfor si eiga komfortsone og samvittighet for å løyse saka om den sakna bulldogen. Men på hennes veg opplever ho fordommer om å ikkje vere etnisk norsk og ho skjønar at for ho så er det andre speleregler som gjelder. Oppveksten hennar var heilt annleis enn den er i Noreg, og ho har dermed ein bagasje ho drar på i sitt indre. Forfatter bruker nok ein del av si eiga livserfaring og overfører dette til hovedpersonen.

Når boka kjem i gong, så kjem også nye personer til. Her sakna eg virkelig ein lett introduksjon av karakterene. Ein må formelig tippe kva rolle og relasjon dei har. Når ein ikkje umiddelbart har knagger å henge navna på, så vert det uoversiktlig. I tillegg er det i mine auge litt unødvendig like navn. Vitja og Vito. Christophersen og Corneliussen og Laura og Lise som eksempel. Det kan fort bli lett for leser å mikse desse navnene i «kampens hete».

Tematikken i boka handler om hunder og hundevelferd. Det er grupper som har rake motsetninger, der dyreaktivister står på den eine sida, dyreoppdrette på den andre, og så har ein NKF, Noregs største hundeorganisasjon, som står i midten og skal forsøke å komme til ein minnelig enighet. Men det er ikkje lett når eigne medlemmer er uenige i kvar veg som vert staket ut for fremtidig hundehold. Det handler om kortsnutete raser og deira levekår. Med sine pusteproblemer og helsemessige utfordringer vurderes det å nekte oppdrett av denne rasen. Det handler også om ulovleg avl, smugling av kvalper og juksing i papirer.

Siden saken dreide seg om en mops, fulgte mange diskusjoner om hvorvidt den kunstige korte nesa gjorde det vanskelig for den å puste i varmen. Noen dyrevernorganisasjoner gikk langt i å antyde at slike raser ikke hadde livets rett.

Karakterregisteret er det greit antall på. Foruten Laura så kjem ein aldri særleg under huda på dei. Men det er likevel interessante karakterer med nokre særskilte karaktertrekk. Nokre er særs upopulære i hundemiljøet, og andre er direkte ufordragelige i væremåten sin. Dette skaper motsetninger og gir ein fin vinkling på menneskesinnet og forskjellige haldninger til saker og samfunnet generelt.

Det er korte underkapitler/avsnitt, som gjer boka meget leservennlig. Me fylgjer forskjellige personer, og Bergman har vert dyktig til å legge inn cliffhangere undervegs. Alt er skrevet i tredjeperson, og det fungerer heilt fint.

De fleste utenfor hundeverdenen ville ikke forstå at det var noe problematisk i det hele tatt, tenkte Andor.
Det var først da han kom hjem og sjekket telefonen, at verden eksploderte.

Innimellom finn ein småhumoristiske utsagn og situasjoner. Laura går langt for å finne ut av ting, og ho etterforsker på eiga hånd. Det er ikkje alltid like vellykket, og ein ser raskt at ho ikkje har noko erfaring frå dette.

Ein del av avsnittene starter med «han» eller «hun» i stedet for navn, og det kan gå ei side og halvannen før ein finn ut kven det faktisk handler om. Dette gjorde til at mitt fokus forsvant frå innhaldet, all den tid eg skumleste for å finne navn, før eg gjekk tilbake og leste. Det vart dermed litt oppstykka.

Realismen er ikkje alltid til stades, men det kan også ha litt med humoren i boka å gjere? Som f.eks at ein hovedmistenkt i ein særs grov valdssak får ein SMS frå politiet om å innfinne seg til eit møte med dei på politihuset. Eg håper ikkje dette er framgangsmåten til politiet i Noreg, men litt artig var det likevel, bevisst eller ubevisst frå forfatters side..

Ein bør nok ha ein viss hundeinteresse for å få fullt utbytte av boka, all den tid det aller meste kretser rundt hundehold.

Krimdelen handler om etterforsking og enkelte temposkifter der det skjer saker og ting. Men det aller meste er tonet godt ned, og forfatter har unngått det bestialske og dei blodige åstedene. Det er enkelt og greit ein feel-good krim med fokus på roman-delen.

-Du trenger hjelp? Du? Seriøst? Stemmen ljomet gjennom den mørklagte gangen og laget et utrivelig ekko. Han tok et skritt ut på dørmatta med pekefingeren stivt hevet foran seg. Laura klemte seg mot veggen og kikket seg rundt som om det var noen andre han kjeftet på.

Språket er solid på tross av at enkelte ting kunne nok vert løyst på ein anna måte i mine auge. Men det skal likevel ikkje få ta vekk glansen for ordforrådet og setningsoppbyggingen som er eit solid stykke arbeid. Her ligg det masse talent og bobler, og eg gleder meg til fortsettelsen.

«Månelyst» er ein feel-good krim med eit fokus på hundehold som er skrevet med skråblikk og eit glimt i auga. Det er definitivt ei annleis krimbok enn det ein normalt leser, noko som er forfriskende. Språket er solid og enkelte karakterer vil både glede og irritere deg grenselaust. Eg håper det kjem fleire bøker i denne serien, for potensialet er virkelig til stades.

TERNINGKAST: 3+