Bokblogger

Bengt Alvsaker er tilbake i denne krimromanen med fleire overraskende tvister.

• Norsk tittel: Evig Fred
• Forfatter: Agnes Lovise Matre
• Sjanger: Krim
• Antall sider: 352
• Utgivelsesår: 2025
• Utgiver: Gyldendal Norsk Forlag

Agnes Lovise Matre (Født 1966) er tidlegare adjunkt og no forfattar på heiltid, og er busatt i Haugesund. Ho bokdebuterte med romanen «Stryk meg over håret» i 2012, før «Kledd naken» kom ut i 2015. Etter dette har ho gitt ut fem krimbøker om lensmannen Bengt Alvsaker. «Skinnet bedrar» (2017) «Iskald» (2019) «Uvigslet jord» (2021) «Fritt vilt» (2024) og «Evig fred» i 2025. Ho vart tildelt den litterære krimprisen «Sølvkniven» i 2020 for boka Iskald. Ho gav ut spenningsromanen «Til døden» i 2021, som inngår i ein serie romaner basert på De ti bud.

Høsten har kommet til Hardanger, da en kvinne blir funnet omkommet i et turområde på Kvamskogen. Jerven har forsynt seg grådig av liket, og kvinnen er vanskelig å identifisere. Det er heller ingen som melder henne savnet. Politistasjonssjef Bengt Alvsaker og krimtekniker Lerke Ribenholt er begge svært preget etter påkjenningene i deres forrige sak, og Kripos-etterforsker Manuela Nuestro er hentet inn som konstituert leder. Manuela viser seg å være svært egenrådig, og det ellers så gode arbeidsmiljøet på politistasjonen i Norheimsund blir kraftig forsuret. Og snart blir enda en kvinne funnet drept, denne gangen i sentrum av Øystese. Bengt og Lerke må jakte på en gjerningsperson som de i verste fall tror befinner seg i egne rekker.

Denne boka er eit leseeksemplar frå forfatter. Eg er på ingen måte påverka av dette, og har skrevet min egen subjektive vurdering av «Evig fred».

I min bokblogg legg eg ut bøker som eg vil anbefale videre til deg som les den. Difor publiserer eg ikkje bokanmeldelser med karakter 3 eller dårligere. Unntaket er viss forfatter/forlag likevel ynskjer dette.

Dette er ein krimroman, og bok nr. 5 i serien om Politistasjonssjef Bengt Alvsaker.

Ei kvinne vert funnet omkommet i eit turområde på Kvamskogen. Det er i tillegg ille tilredet etter eit ublidt møte med ein jerv som har hatt eit solid måltid. Dermed er kvinna vanskeleg å identifisere, og ingen er heller meldt sakna i området. Når ei kvinne vert funnet drept i Øystese, byrjar etterforskningsteamet å sjå om det er koplingar til den omkomne på Kvamskogen. Denne saken skal bli både opprivende og konfliktfylt.

Historia fortsetter der den forrige slutta. Fleire personer er reduserte etter det som har hendt, medan andre nyttar muligheten til å ta styringa på eiga hand. Matre har lagt opp til ein konfliktfylt etterforskning, der ikkje alt går på skinner. Nokre held att informasjon, medan andre føler seg utelatt. Nokre biter tenna saman for å komme gjennom kvardagen, medan andre tar seg fri i ny og ne. Dette skaper splittelser og ein friksjon utan sidestykke.

Krimtekniker Lerke Ribenholt, som også er samboer med Bengt, slit med store smerter. Dette vert understreka gjennom heile boka. Av og til så føles det som til det kjedsommelige, men samtidig ville det vert rart viss ho plutselig skulle blitt frisk frå skadene frå den eine dagen til den neste. Dette begrenser hennes evne til å bidra i saken, men likefullt spelar ho ei viktig rolle for saken, om enn på ein litt anna måte enn ellers.

Hele tiden mens hun jobbet seg framover, måtte hun flytte på to mindre lyskastere, som til vanlig var lette, men som på grunn av smertene i kroppen kjentes som betongsøyler. Flere ganger måtte hun ned på kne for å avlaste ryggen.

Matre viser at ho er dyktig til å tilpasse seg karakterene. Eg liker at det er karakterene som påvirker historia, og ikkje nødvendigvis forfatter som fremprovoserer noko unaturlig. Skader går sin gong, og psykiske og fysiske plager vert videreført frå bok til bok. Dette er ikkje alle forfattere som tar hensyn til, så derfor er det gledelig å sjå at Matre speler på dette fullt ut.

Samspelet mellom etterforskningsgruppa når sitt bunnivå og ein får sjå ytterpunktene. Politioverbetjent Manuela Nuestro har styrt medan Bengt har vert vekke. No når han er tilbake, må ho trå til side, noko ho ikkje akter å gjere. Karakterer som Manuela skaper framdrift og gir historier ein ny dimensjon, så slike karakterer er gull verdt for ein forfattar. Ein kan leike seg meir og gå litt utenfor den berømte boksen med denne type karakter. Det skaper også ein meir uforutsigbar historie for oss som les.

Bengt bannet. Slik hadde det vært siden han avsluttet sykemeldingen sin og tok tilbake jobben, tok jobben fra henne. Hun kjørte sitt eget løp og tok ikke ordre fra noen, kunne det se ut som.

Det er partier med romanpreg, så viss du er på jakt etter krim med utelukkende spenning og action, bør du kanskje sjå deg om etter andre alternativer. Forfatter liker å bevege seg inn på det medmenneskelige planet, noko som også tidvis tar fokuset vekk frå sjølve saken. Dermed oppstår det bi-historier som ho fletter inn att i historia på eit eller anna tidspunkt. Nokre får overraskende vendinger, medan andre er meir blindspor, men likefullt ein god bi-historie.

Det er ei lineær historie der me fylgjer fleire personer parallelt. Dermed oppstår det ein spenning som bygger seg opp over tid. Eg liker måten Matre kjem med små fiffige løsyninger når ho ein sjeldan gong har «malt seg opp i eit hjørne». Dette kjenneteikner ein forfattar som har auge for dei små detaljene som ellers kan velte eit plott.

-Men jeg tror jeg fikk en forklaring på blodet han ikke så. Mannen er fargeblind.

Når det er stillstand i saken, er det levende og interessante karakterer og deira særtrekk som held liv i historia. Forfatter har bygd opp eit solid grunnlag gjennom dei ulike typene ho har skapt gjennom serien, og bærer frukter av det i denne krimromanen.

Det er ei fin utvikling i ein innfløkt sak. Matre er flink til å legge ut små ledetråder her og der, som kan tolkes forskjellig. Noko som sjølvsagt er eit bevisst val. Når ein får heile løysinga servert på slutten, så er det heile opplagt. Dette tyder på at forfatter har vert dyktig til å pakke historia inn i akkurat passe tykt papir og med ein passelig mengde teip som feste. Sakte, men sikkert vert alt pakka opp, og når ein ser innhaldet så burde ein skjønt kva konturene inneholdt.

Språket er upåklagelig, kapittellengdene er fine og miljøskildringene gjenspeiler innhaldet. Me får også eit innsyn i barnevern og eit system som svikter enkeltpersoner når dei hadde trengt det som mest i sin oppvekst. På denne måten vikles også samfunnnsaktuelle spørsmål inn i romanen på ein sømløs måte.

«Evig fred» er ein krimroman med eit medmenneskelig aspekt. Med eit solid plott, strålende karakteroppbygging og eit konfliktfylt arbeidsmiljø, er dette ei bok som er vanskeleg å legge frå seg. Det skjer noko heile tida, sjølv når det er stillstand i sjølve saken. Agnes Lovise Matre sine bøker om Bengt Alvsaker er i stadig utvikling, så dette er ein serie eg kan anbefale på det sterkeste.

TERNINGKAST: 5