Bokblogger

Velskrevet krimroman der handlinga foregår i 1767.

• Norsk tittel: Beistet
• Forfatter: Johannes Kaasa
• Sjanger: Krim
• Antall sider: 381
• Utgivelsesår: 2023
• Utgiver: Liv Forlag

Johannes Kaasa (Født 1955) er matematiker og har stor interesse for historie og merkelige hendingar. Han debuterte som krimforfatter med boka «Beistet» i 2023.

En gruppe gjester er samlet på jaktgodset Orceval. Det ligger i en park beskyttet av en ugjennomtrengelig tornehekk. Utenfor er det store skoger, der et beist vandrer rundt og dreper uskyldige gjetere. Den eneste veien inn og ut er en port i hekken, voktet av en mystisk portner.Alle på Orceval bærer på hemmeligheter, noen mørkere enn andre. En grusom hendelse skjedde noen år tidligere, skjult, men ikke glemt. Professor Buffon er sendt til godset av kong Ludvig XV av Frankrike. Sammen med sin assistent, den unge studenten Tristan, skal han organisere en jakt på beistet. Snart viser det seg at ondskapen ikke bare råder utenfor hekken…

Denne boka er eit leseeksemplar frå Forlagshuset i Vestfold. Eg er på ingen måte påverka av dette, og har skrevet min egen subjektive vurdering av «Beistet».

I min bokblogg legg eg ut bøker som eg vil anbefale videre til deg som les den. Difor publiserer eg ikkje bokanmeldelser med karakter 3 eller dårligere. Unntaket er viss forfatter/forlag likevel ynskjer dette.

Dette er ein krimroman som foregår i 1767 i og rundt Gévaudan-skogen i Frankrike.

Som leser vert me tatt med til eit jaktgods, der det bur fleire gjester. Rundt dette stedet er det ein ugjennomtrengelig tornehekk, og ein stor og mørk skog. Her er det eit beist som vandrer rundt og dreper born og vaksne. Professor Buffon og hans assistent, Tristan, er sendt av sjølveste kongen for å organisere jakten på beistet. Men det skal vise seg at det også foregår ting innenfor hekken som skal få katastrofale følger.

Forfatter har med denne krimromanen tatt utgangspunkt i historien om beistet som herjet i den østlige provinsen Gévaudan. Ein historie som lever i beste velgående i Frankrike, der eit ulvelignende dyr tok over 100 liv gjennom ein 3-års periode.

Hovedkarakteren er i all hovedsak Tristan MontClair, som er den unge assistenten til professoren. Saman med sitt nye bekjentskap, Lucienne, så involveres dei djupt i handlinga. Men det er mange personer som speler ein viktig rolle i boka, og me får eit godt bekjentskap med dei.

Det er ein omstendelig start, der forfatter velger å introdusere nokre karakterer utan å navngi dei med ein gong. Dette er uvanlig og vart litt forvirrende heilt i byrjinga. Dette er noko som heldigvis ikkje gjentok seg.

Kaasa vektlegger miljøskildringer i det fyrste partiet. Dette er eit klokt val, der han skildrer området og den litt klaustrofobiske mørke skogen og ein hekk som ingen kjem seg gjennom. Det er kun ein utgong gjennom ein port, som voktes med argusauge av ein sær person. Forfatter setter med dette tonen og stemningen tidleg, og det er ingen hemmelighet at den er dyster.

Stedet gnagde på ham. Hekken stengte virkeligheten ute. Skogene så tette at lyset ikke nådde bakken. Noe som tok livet av barn. Marerittene var verre enn noen gang. Sniking i gangene om natten. Det skumle kapellet, omgitt av lik og rotter. Og mord.

Språket er solid, og det var ekstra gledelig at det kjem enkelte gammelmodige uttrykk, slik at ein kan føle på språket at dette er noko som foregår langt tilbake i tid. Det er små ord her og der, men det er likevel nok. Som f.eks at dei «spaserte» i parken, eller «gå av fri vilje».
Boka er relativt lettlest, og innehar kapitteloverskrifter som antyder kva me har i vente, utan å avsløre for masse.

Det er mange titler å setje seg inn i blant alle karakterene. Her finn ein blant anna markien, dragonkaptein, jaktmester, intendant og monsignore. Etterkvart som historia utspeler seg, så heng ein seg ikkje så masse opp i desse titlene, men ved fyrste augekast kan det virke litt tungt. Samtidig så skaper det ein ekstra dimensjon av truverdighet, og eg skjønner veldig godt at forfatter har valgt å innlemme desse titlene.

Fleire av dialogene har ingen direkte henvisning til kven som seier kva, så ein må være ekstra «på» i starten av dialogene for å skjønne kven som faktisk snakker og rekkefølgen av dialogen. Det hendte at eg måtte lese om igjen enkelte av samtalene for å komme ajour med tankegangen til forfatter.

Innimellom får me ta del i tankene til personen som står bak ugjerningene. Desse er ført opp i kursiv, og viser litt av tankesettet og sinnet til vedkommende.

Det er som jeg kan se de andre fortapte. Skygger som meg selv. Vi døde. I natt skal jeg besøke en spesiell. Som også skal dø. Alle har låst dørene. De værer faren. Men en vet at jeg kommer, og vil låse opp.

Kaasa bruker ofte regn, skodde, mørket og tett skog for å mane frem stemninga. Og det fungerer utmerket. Her og der kan ein undre seg om det er gjenferd, onde ånder, mørke skygger, eller berre sinnet og augene som speler karakteren eit puss? Når den usikkerheten også kryper inn under huda på meg som leser.. Ja, då har forfatter gjort ein strålende jobb.

Det er makabre skildringer, som nok ikkje passer for alle. Forfatter sparer ikkje på så masse når han skildrer drap av dyr og meir eller mindre slakting av ein person. Det er med andre ord ein røff tone og eit mørkt innhald. Dette kumulert med mektige miljøskildringer forsterker inntrykket ein har av det onde, nerven og alvoret som ligg og dunker i det solide fundamentet av ein historie.

Bare fem dager hadde gått, likevel hadde plankene rukket å bli mørke. Illeluktende slim rant ut fra sprekker mellom dem og tilbake ned i hullet. Rotter svømte rundt der, store som katter. De var sultne, og slet med å gnage hull i treverket. Det var vanskelig å holde kisten rett, hver gang den svingte opp og ned skvulpet det inne i den, og noe bløtt slo mot veggene.

Karakterregisteret er relativt stort og innehar gode motsetninger som forfatter speler på. Korleis ein person oppførte seg og tenkte på 1700-talet skal ikkje eg ha noko formening om, men eg følte eg var til stades heile vegen, og var ein del av historien.

Det legges enkelte føringer på antatt gjerningsperson(er), utan at det nødvendigvis er ein selvfølge at det stemmer. Men samtidig så har ein på følelsen av at ein veit korleis det ender og kven som står bak. Plottet og bruken av det store beistet som lusker i skogen er meget bra. Det er ein spennende, intens og uforutsigbar krimroman som imponerer med sitt innhald.

«Beistet» er ein velskrevet, mørk og intens krimroman. Med sine makabre skildringer er dette ei bok som kanskje ikkje passer for alle. Dette er ein strålende krimdebut av Johannes Kaasa, der han blant anna blåser nytt liv i eit myteomspunnet beist på ein imponerende måte i eit dystert univers.

TERNINGKAST: 5